« روزها بگذشت و تقویم زمان تکمیل شد

                                  سالمان با صوت حول حالنا تحویل شد »

دوباره برگی نو‌ باری نو سالی نو...بهار آمد با هر آنچه زیبایی است تا نقش غمزده زمستان را از چهره ی زمین پاک کند تا یادمان دهد که زمستان وجودمان را همیشگی نکنیم هر سال به اندازه بهار فرصتی برای نو شدن داریم در فراز سبز حول حالنا...

خدایا: می دانم بهار یکی از نام های توست شاید اولین نام تو و شاید آخرین نام تو و نام های تو سبزترند از هزار بهار . می دانم سیب ها که می افتند به پای تو می افتند و گلابی ها که می رسند به عطر تو میرسند.

خدایا: اگر بهار بیاید و سبز نشوم!! از قافله باران جا می مانم و بی رنگ و بی صدا در انبوه ابرها گم می شوم !

ای قافله سالار بهار یاریمان فرما تا در جشن مستانه روزگار سبز شویم.

روزهای بهاریتان شادمانه

 

یادش به خیر روز اولی که می خواستیم وارد خانواده ی سمپاد بشیم اونقدر کوچیک بودیم که سمپاد واسمون خیلی بزرگ بود... اونقدر بزرگ که همه ی آرزوهامون بود...

اما وقتی باهاش خداحافظی می کردیم و همین حالا که با خاطرات اون روزا زندگی می کنیم اونقدر بزرگ شدیم که یکی از هزار آرزوش شدیم .

              سمپاد عزیز بیستمین بهارت مبارک امیدوارم حقیقت زیبای رؤیاهات باشیم.

     الا ای خاطرات باغ سمپاد                   تورا هرگز نخواهم برد از یاد

     تو را یاد است روزی کودکی را            گلی نشکفته در کوچکی را

     تو امروز و تو فردایش تو بودی            و آری اوج رؤیایش تو بودی

     کتابش قصه های آب و بابا                 نشان از کودکی از شور و غوغا

     تو از او کودکی هایش ستاندی           تو شبنم را به سیمایش نشاندی

     از او آب و از او بابا گرفتی                  از او خواب و از او رؤیا گرفتی

     به او گفتی که فردای تو کنکور            نباشی یک نفس از این هدف دور

     بخوان تا بینهایت تا بمیری                    سپس تستی بزن تا جان بگیری

     مخش را قدر مطلق بود زندان             میان حد و مشتق بود حیران

     وجودش در پس تابع فنا گشت            شب و روزش پی دنباله ها گشت

     هنوز اندر پی OH بازی                        ببیند هر نفس کابوس رازی

     هنوز مبهوت ساختار لوویس است        شعاع e ؟؟! به دنبال کولیز است

     همه خواب اش کپک های نوراسپر        همه RNA و فسفو دی استر

     همه ژن رونویسی mRNA                    همه کشف عجایب در DNA

     به روی خط راست حرکت نمی کرد        مسائل را به خوبی حل نمی کرد

     شتابان در شتابش سیر دادی               به سوی بینهایت میل دادی

     به او موج و کوانتوم یاد دادی                و او را بی هوا بر باد دادی

     الا ای خاطرات باغ سمپاد                      ببین حالا تو را چون است در یاد

     اگر علم فراوان یاد دادی                       اگر مر کودکی برباد دادی

     ولی باز آرزوهامان تو بودی                    تمام کودکی هامان تو بودی

     تمام شور فصل امتحانات                       تمام قصه های خوب سمپاد

     تمام اشک ها لبخندهامان                      همه غوغای سرد نمره هامان

     فرار از امتحان با داد و فریاد                   سپردن گوش جان بر درس استاد

     و با تو کودکی هامان همین بود              همین شور و نشاط و بچگی بود

     بدان در یادهامان سیر داری                   بدان تا بینهایت میل داری

     الا ای خاطرات باغ سمپاد                      تو را هرگز نخواهم برد از یاد

14 اردیبهشت به همه ی سمپادی ها مبارک

عروس فصل ها ٬ با بیرق طراوت و سرسبزی از راه می رسد تا دستان خشکیده ی طبیعت را که از ثانیه های سرد و یخ زده ی زمستان عزم سفر دارد در دست بگیرد و حیات را بدان باز گرداند .

دنیا پس از آرامش و سکوت زمستان در شور و هیجان بهار فرو می رود و جشن طبیعت آغاز می گردد.

نسیم نوازشگر فروردین گیسوان بید را پریشان می کند و عطر گل های هزار نقش بهار را به این سو و آن سو می برد تا زمین خستگی خود را با تماشای سرود رنگین کمان طبیعت از یاد ببرد.

کم کمک انوار طلایی خورشید از پس لشگر ابرهای سیاه اسفند نمایان می شوند و بر گلبرگ های نازک نسترن ها بوسه می زنند.

بهار هنگامه می کند ...

 هلهله ی بلبلان نوید دوباره ی آغاز می دهد ٬ آغاز همه ی تازگی ها ٬شروع دوباره ی زندگی و چه زیباست چرخش ساده ی روزگار در پیچیدگی فصل ها که عمر آدمی را رقم می زند و هر سال عبور شور و سرور و جوانی روزها را به سکوت سرد و تیره ی دقیقه ها یادآور می شود .

بهار درس آموزگار هستی است به ما ٬ تا بیاموزد در هیجان آمد و شد این بهار ها هنگامه ی شور روزگار آدمی رو به پایان است .

روزگارتان چون جشن طبیعت شادمانه باد و روزهای بهاریتان به زیبایی شکوفه های بهاری...