آخرین سه شنبه ماه مبارک رمضان مورخ ۱۷/۷/۸۶ رستوران پارس مشهد میزبان اولین برنامه ی افطاری سمپادی های نیشابور بود . در این مراسم که به همت آقای حسین توسلی برگزار گردید ۴۴ نفر میهمان سفره ی افطار بودند .

میهمانی با صرف افطار آغاز شد و بعد از خوش و بش های دوستانه آقای فرساد فرقانی خوش آمد گویی بچه ها را به عهده گرفتند .

در ادامه هر یک از حضار از اولین دانش آموخته های مراکز( آقای مجید رخصت ۷۸ ) تا آخرین دانش آموخته ها ( دانش آموخته ۸۶ ) حود و رشته تحصیلی خود را به دوستان معرفی کردند و به تبادل نظر در مورد برنامه های آینده ی کانون دانش آموختگان پرداختند .

در انتها نیز مراسم با یک عکس دسته جمعی پایان پذیرفت .

امسال هم چون پارسال کانون دانش‌آموختگان در تهران مراسم افطاری برگزار کرد. در این افطاری که بیشتر با تلاش و هماهنگی بهنام توکلی در یکی از رستوران‌های تهران برگزار شد، بیش از 110 نفر از دانشجویان و همشهریان نیشابوریِ تهران‌نشین شرکت کردند.این افطاری برای بسیاری بهانه‌ای بود برای دیدن دوستان قدیمی. با سخنرانی آقای توکلی اسبابی هم برای آشنایی بیشتر شرکت‌کنندگان با کانون و فعالیت‌ها و دیدگاه‌ها و اهداف آن شد. فعالیت‌هایی که گرچه بسیاری از دوستان با آن‌ها آشنا هستند ولی یادآوری و برای برخی آگاهی از آن‌ها تهی از لطف نبود و نیست؛ از اردوها و همایش‌های کانون گرفته تا فعالیت‌های دیگر کانون چون گرفتن غرفه برای نیشابور در نمایشگاه بهار امسال در دانشگاه امیرکبیر و آگاهانیدن دانشجویان از برگزاری نمایشگاه مشابه در دانشگاه صنعتی شریف که مهرماه امسال خواهد بود.

گرچه خبر نمایشگاه امسال شریف بخش مهم سخنرانی بهنام نبود و تنها نگاهی گذرا به آن بود ولی جالب است بدانید که این نمایشگاه که در آن قرار است استان‌ها و بوم‌های گوناگون خودنمایی کنند و تا چندروز دیگر در شریف برگزار خواهدشد، نیشابور تنها شهری است که غرفه دارد.

 جای دوستان خالی که در افطاری امسال چون سال گذشته آسمان هم همراه کانون بود و به طور استثنائی در شب افطاری بارید و شب خاطره‌انگیزتری را بر جای گذاشت ولی فرق اصلی این‌جا بود که امسال خیلی شلوغ‌تر از پارسال بود و از مراسم معارفه خبری نبود و بیشترین شباهت آن را با پارسال آسمان می‌توان دانست که چون پارسال بارانی و کمی توفانی بود. شب ویژه‌ای بود، از ویژگی‌اش هم همین بس که آسمان هم با بچه‌ها مراسم برگزار کرده‌بود و برخلاف روزهای قبل و بعد می‌بارید و دیگر مهمانان که امسال کمی طیفشان گسترده‌تر بود و دانش‌آموختگان قدیمی‌تر هم در بین دوستان دیده‌می‌شدند و مهم‌ترین آن‌ها دانشجوی از شصت گذشتهٔ نیشابوری بود که مجلس با سخنرانی او پایان پذیرفت. این دانشجویِ سال‌هادرکانادا زیستهٔ از شصت سال گذاراندهٔ نیشابوری کسی نبود جز آقای علی قانعی که دانشگاه نیشابور قرار است با تلاش و هماهنگی‌های ایشان برگزار شود.
وی که فردی بسیار گرم و پرشور بود نخست از تاریخچهٔ زندگی خود و انگیزهٔ به ایران بازگشتنش گفت، از طرح‌هایی که به شهردار  نیشابور پیشنهاد داده‌است، از هماهنگی‌هایی که در پی‌اش بوده‌است و از همکاری کنندگان و از کم‌لطفان، از نیشابور و از عشقش و امید داد که در نشست‌های این‌چنینی آینده دعوتی از بزرگانی چون دکتر شفیعی کدکنی و دکتر فریدون جنیدی داشته باشد. از آن‌ها گذشته، آقای قانعی در سخنانش هم چند جمله‌ای با زیبایی ویژه‌ای به لهجهٔ نیشابوری افزود و بیش از آن‌چه که فکر کنید به اصالت نیشابوری‌اش را بالید.

 پایان سخنرانی آقای قانعی هم معرفی شغل و چگونگی امکان تماس با وی بود و پذیرش درخواست ایشان برای عضویت در کانون دانش‌آموختگان سمپاد نیشابور، هر چند ایشان پس از سخنرانی هم برای گفت‌گوی کوتاه دوستانه و صمیمی‌تر با برخی از دانشجویان و پاسخ به پرسش‌های برخی حضور داشتند و در تصویه‌حساب با رستوران هم یاری رساندند.

گرچه که بسیاری از دوستان به ویژه خانم‌ها به دلیل محدودیت‌های موجود پس از افطار مجلس را ترک گفتند و در سخنرانی آقای قانعی هم نبودند ولی هنوز آن شمار از دوستان بودند که عکس دست‌جمعی به دشواری آن‌ها را در خود بگنجاند.